De veerkracht van de mens is als het gras in de wind: hoe zwaar de storm ook is, het gras buigt mee en veert weer terug als de storm is uitgeraast.

 

De mens die aan zichzelf werkt 

werkt aan een nieuwe aarde

een andere orde.

Hij wordt meegevoerd op de wind van het weten

gedragen door de vleugels van het voelen

staat sterk in zijn Goddelijke kracht.

En over dit alles ligt

de glans,

de schittering,

de alles overstijgende schoonheid

van onvoorwaardelijke Liefde.

Eerlijk zijn naar jezelf.

Willen werken aan jezelf, onder andere door oordeelloos naar jezelf te kijken. Naar dat deel dat je verstopt hebt omdat er een traumatische gebeurtenis aan vastkleeft.

Een deel wat nu naar buiten wil, wat om aandacht vraagt door middel van pijn ergens in je lijf. Terwijl je volgens de dokter lichamelijk niets mankeert. 

Of iets in jezelf dat wel bevroren lijkt, waardoor het je niet lukt diegene te zijn die je zou willen zijn, die je eigenlijk bent.

Herkennen, erkennen, accepteren, integreren. Loslaten. Niet wegdrukken maar het naar buiten laten komen. Dan pas ontstaat er ruimte voor degene die je werkelijk bent.

Het heeft zin om in jezelf te gaan graven en de rommel op te ruimen. Om tot de ontdekking te komen dat je veel meer kunt bereiken dan je ooit had kunnen vermoeden.

Realiseer je dat je elk moment opnieuw kunt beginnen. Want wat we 'mislukken' noemen is niet het vallen, maar het blijven liggen ...